Müsəlmanlara Tətbiq Olunan Zülm

Fələstin

Fələstinli Müsəlmanlar təxminən yarım əsrdir, heç bir səbəb göstərilmədən evlərindən çıxarılmaqda, güllələnməkdə, hücuma məruz qalmaqda, evləri başlarına yıxılmaqda, tarlaları və bağçaları yox edilməkdə, işgəncəyə və şiddətə məruz qalmaqdadırlar. Hücuma məruz qalan, üzərlərinə alov atılan, bombardumana məruz qalan uşaqların, gənclərin və qadınların ancaq çox az bir qismi dünya mediasına əks olunmaqdadır.

Əhalisinin 70% gənclərdən ibarət olan Fələstində, 1948-ci ildən başlayan işğal ilə birlikdə uşaqlar da köçü, sürgünü, nəzarətləri, həbs və qırğınları yaşadılar. Fələstinlilər öz torpaqlarında ikinci sinif insan rəftarı gördülər. Qarşıdurmaların hələ də sıx olaraq getdiyi bölgələrdə hər gün bir neçə uşaq ölməkdə və 10un üzərində uşaq da yaralanmaqdadır. Yüzlərlə idarə nöqtəsiylə əhatə edilmiş Fələstində, xalq sanki böyük bir açıq hava həbsxanasında yaşamaqdadır. Gündəlik işləri üçün bir yerdən digərinə çatmaq da böyük bir işgəncəyə çevrilməkdə, təcili xəstələrin xəstəxanaya çatması belə çox vaxt mümkün olmamaqdadır. Sapan və daşlarından başqa heç bir silahları olmayan gənc insanlar isə atdıqları daşlar qarşılığında tam təchizatlı İsrail əsgərlərinin həqiqi güllələrinə hədəf olmaqdadır. Üstəlik İsrail əsgərləri yalnız özlərinə daş atanların deyil, bütün vətəndaşlara qarşı mərhəmətsiz bir qırğın siyasəti izləməkdədirlər.

Evinə çörək aparan bir ata, hamilə yoldaşının və uşaqlarının gözləri qarşısında heç bir səbəb göstərilmədən vurulmaqdadır. Tarlalarda işləyən qadınların üzərlərinə vertaloyotlardan atəş açılmaqda, amma səbəbi heç bir zaman dilə gətirilməməkdədir. Məktəbdən evə dönən uşaqlar İsrail tanklarından açılan atəş nəticəsində həyatlarını itirməkdədirlər. Çox vaxt yaralananlara təcili yardım gəlməsinə və ya xəstələrin xəstəxanaya aparılmasına İsrail əsgərləri icazə verməməkdə, çoxu insan bu şəkildə can verməkdədir. Milyonlarla insan onlarla ildir mühacir düşərgələrində aclıq və səfalət içində yaşamaqda, qadınlar daxil bir çox Müsəlman İsrail həbsxanalarında müxtəlif işgəncələrə məruz qalmaqdadırlar. Üstəlik hər an yeni bir bombalama hədələməsiylə qarşı-qarşıya qalmaqdadırlar. (Məlumat üçün baxın Fələstin, Harun Yahya)

Ancaq bunu da ifadə etmək lazımdır ki, Fələstinli Müsəlmanların yaşadıqları ağrılardan bütün İsrailliləri sorumlu tutmaq əsla mümkün deyil və bu heç bir şəkildə doğru bir yanaşma da olmaz. Fələstin torpaqlarında yaşananların  təməlində irqçi bir ideologiya olan radikal ateist Siyonizmi iştirak etməkdədir. Radikal Ateist Siyonistlərin  şiddətə dayanan siyasətləri bir çox inanclı, sağlamfikir və vicdan sahibi Yəhudilər tərəfindən də qınanmaqda, daha torpaqlarında yaşayan çox sayda dindar Yəhudi və Xristian da atesit Siyonistlərin tətbiqləri səbəbiylə böyük zərər görməkdədirlər.

Müsəlmanlar olaraq bizim xahişimiz, yaşanan bütün bu çətinliklərin sona çatması və Orta şərqə barış gəlməsidir. İsraillilərin günahsız insanları vurmasına da, bəzi radikal Fələstinlilərin terrora müraciət edərək günahsız İsrailliləri bombalamasına da qarşıyıq. Fələstin torpaqları, Yəhudilərin, Müsəlmanların və əlbəttə Xristianların bir yerdə dinclik içində yaşaması lazım olan müqəddəs torpaqlardır. Din əxlaqının əmri olan sevgi, mərhəmət, xoşgörüş, şəfqət tam mənasıyla yaşandığında, bütün anlaşılmazlıqlara Allahın əmri gərəyi ədalətli həllər yaradıldığında Biz tərəfdən bu qarşıdurmaların sona çatması və Orta şərqə həqiqi bir barış gəlməsi, hər iki tərəfin də öz inanclarını səmimi və doğru bir şəkildə anlayıb tətbiqiylə mümkün olacaq.

Kəşmir

Asiya qitəsindəki bir çox Müsəlman xalq kimi Kəşmir xalqı da 20-ci əsrin ikinci yarısını qarşıdurmalarla və döyüşlərlə keçirdi. İşğalçı Hindistanda bu dövrlərdə təsirli olan despot zehniyyətin rəhbərliyinin təzyiqləri səbəbiylə Kəşmir, təxminən 50 ildir barışı, dincliyi və sabitliyi yaşaya bilməməkdədir. Sahib olduğu strateji əhəmiyyət, yer altı zənginlikləri və əsl olaraq da Müsəlman şəxsiyyətiylə diqqət çəkən Kəşmir, müstəqil bir İslam dövləti olmağı ya da İslami bir şəxsiyyətə sahib olan Pakistan ilə birləşməyi istəməkdədir. Bu vəziyyət, Hindistanın, Rusiyanın və Kommunist Çinin mənfəətlərinə tərs gəlməkdədir. Bu məqsədlə Kəşmir xalqına iqtisadi ambarqolar qoyulmaqda, şiddət hərəkətləri, səbəbsiz həbslər reallaşdırılmaqda, işgəncələr tətbiq olunmaqdadır. Eyni şəkildə beynəlxalq təzyiqlər və ambarqolarla Pakistan rəhbərliyinin də Kəşmirə dəstək verməsinə maneə törədilməkdədir.

2-ci Dünya Döyüşündən sonra Hindistan azadlığı altında qalan Kəşmir əyaləti, o tarixdən bu yana Hind zülmü altında yaşamaqdadır. Bu vəziyyətə müqavimət göstərmək və müstəqil olmaq istəyən xalqa istiqamətli 1947, 1965 və 1971-ci illərdə üç böyük qırğın reallaşdırıldı. On minlərlə Kəşmirli Müsəlman öldürüldü, 4.000-dən çox qadın işgəncəyə məruz qaldı. İslami şüura  maneə törədilməsi üçün  din təhsili verən məktəblər bağlanıldı. 1990-cı ildən sonra isə Kəşmirdəki soyqırım hərəkəti ən mərhəmətsiz şəklini aldı. İnsanlar səbəbsiz yerə nəzarətə alınıb, işgəncə altında öldürüldülər. Evlər qundaqlandı, qorumasız insanlara müxtəlif təzyiqlər tətbiq olundu, qəzet və məktəblər bağlanıldı. Hind rəhbərliyi yalnız silahlı hücumlara müraciət etməklə də  kifayətlənmədi. Əkinçilik üçün istifadə edəcəyini açıqladığı anbarları da Müsəlmanlara qarşı işgəncə məqsədli istifadə etdi. Anbarları ağzına qədər su doldurub, musson yağışları ilə birlikdə qapaqları birdən açaraq, bölgənin aşağı tərəflərində olan azad Kəşmir və Pakistanı sular altında buraxdı. Bunların nəticəsində minlərlə insan həyatını itirdi və çox böyük maddi ziyanlar oldu. Kəşmirdə, Hind rəhbərliyinin davam etdirdiyi vəhşiliyin yanında bir də mühacir problemi yaşanmaqdadır.

Kəşmirli Müsəlmanlara qarşı tətbiq olunan vəhşilik çox dəhşətlidir. Ancaq müxtəlif təbliğat üsullarıyla Kəşmir və bölgəsində yaşananlar, insanlara çox fərqli şəkildə əks etdirilməkdədir. Tətbiq olunan zülmlər, işgəncələr, günahsız insanlara edilən təzyiqlər gizlənməkdə, nəticədə bütün dünyada olan bitənlər qarşısında səssiz qalmaqdadır. Hind zülmünə qarşı müqavimət göstərən, öz torpaqlarında barış içində yaşamaq üçün mübarizə aparan Kəşmirlilər dünyaya radikal terrorist qruplar olaraq tanıdılmaqdadır. Halbuki yarım əsrə yaxın bir zamandır Hind zülmüylə qarşı-qarşıya qalan Kəşmir xalqının tək arzusu, din əxlaqını rahatca yaşaya biləcəkləri, insanların yalnız Müsəlman olduqları üçün zülm görməyəcəkləri, uşaqlarını barış və güvən içində böyüdə biləcəkləri bir torpağa sahib olmaqdır. Kəşmirli Müsəlmanların ən qanuni haqqlarından də məhrum olmaları, dahası müxtəlif işgəncələrə məruz qalmaları, vicdanlı insanları şüurlandırmanın nə qədər təcili və əhəmiyyətli bir vəzifə olduğunu bizə bir daha göstərməkdədir. (Məlumat üçün baxın İslam və Uzaq şərq Dinləri, Harun Yəhya)

Şərqi Türkistan

Təxminən 250 ildir Çin suverenliyi altında olan Şərq Türkistandakı Müsəlman Türklər, hələ Maocu Qırmızı Çin rejiminin zülmü altında yaşamaqdadırlar. Mao başçılığındakı kommunistlərin Çin rəhbərliyini ələ keçirmələrinin ardından, assimilyasiya olmağı rədd edən Şərq Türkistandakı Müsəlmanların fiziki olaraq məhvinə yönəlindi. Qətl edilən Müsəlman sayı qorxunc ölçülərdə idi. 1949-1952-ci illəri arasında 2 milyon 800 min; 1952-1957-ci illər arasında 3 milyon 509 min; 1958-1960-cı illəri arasında 6 milyon 700 min; 1961-1965-ci illəri arasında 13 milyon 300 min adam ya Çin ordusu tərəfindən qətl edildi ya da rejimin doğduğu qıtlıq nəticəsində öldü. Xalqın həyatda qala bilən hissəsi isə böyük təzyiq və işgəncələrə məruz qaldılar. Şərqi Türkistanda xalqa tətbiq olunan təzyiqlər, Serblərin, Bosniyada Müsəlman Boşnaqlara və ya Kosovada Alban əksəriyyətə tətbiq etdiklərindən fərqli deyil. Ölkədəki Çin məhkəmələrinin “cəza” üsulları da son dərəcə mərhəmətsiz və vəhşicəsinədir. Diri diri torpağa basdırmaq, öldürənə döyülən bir insanı çılpaq halda qara yatırtmaq, iki qıçı iki ayrı öküzə bağlanan bir insanı ikiyə bölmək kimi “cəza”lar tətbiq olunmuşdur.

Kommunist rejim, 1949-cu ildən etibarən, bir tərəfdən Müsəlmanları məhv edərkən bir tərəfdən də bölgəyə sistemli bir şəkildə Çinli immiqrant yerləşdirdi. Bu gün isə Uyqurlar kəndlərdə yaşamağa çətinlik çəkərkən, Çinlilər şəhərlərə yerləşdirilməkdədir. Çin rəhbərliyi ayrıca Şərqi Türkistanlı Müsəlmanları nüvə sınaqlarında təcrübə olaraq istifadə etmişlər. İlk olaraq 16 Oktyabr 1964 tarixində başladılan nüvə sınaqların mənfi  təsirləri üzündən bölgə insanı ölümcül xəstəliklərə tutulmuş, 20 min üzürlü uşaq dünyaya gəlmişdir. Nüvə sınaqları səbəbiylə ölən Müsəlman sayının 210 mini tapdığı bilinməkdədir. Minlərlə insan isə ya şikəst qalmış ya da xərçəng kimi xəstəliklərə tutulmuşdur.

Çin, 1964-dən günümüzə qədər Şərqi Türkistan torpaqlarında əlliyə yaxın atom və hidrogen bombası partlatmışdır. İsveçli mütəxəssislər, 1984-cü ildə edilən yeraltı nüvə sınağında istifadə edilən bombanın Richter ölçüsüylə 6.8 şiddətində zəlzələyə səbəb olduğunu tətbiq etmişlər.

Şərqi Türkistan xalqını dinindən imtina etdirmək üçün hər cür qorxutma və təzyiq üsulunu istifadə edən Çin şovnizmi, ən qatı dövrünü kommunist diktator Maonun 1966-1976 illəri arasında yeritdiyi Mədəniyyət İnqilabı əsnasında yaşadı. Məscidlər yıxıldı, toplu ibadət qadağan edildi, Quran kursları bağlanıldı və bölgəyə yerləşdirilən Çinlilər Müsəlmanlara təcavüz etmək üçün hər yolu sınadılar. Məktəblərdə dinsizlik təbliğatı edildi. Ayrıca bütün ünsiyyət vasitələri vasitəsiylə insanların din əxlaqından uzaqlaşmaları  üçün sıx səy göstərildi. Dini elmlərin öyrənilməsi və dini məlumatlara sahib qabaqcıl kəslərin xalqı öyrətmələri  isə tamamilə qadağan edildi.

Şərqi Türkistanda Müsəlman Türklərə istiqamətli zülm şiddətlə davam etməkdədir. Çin rəsmi vəzifəliləri, Türk gənclərini potensial olaraq rejim əleyhdarı görərək səbəbsiz yerə evlərindən yığmaqdadır. Gənclər isə, bu zülmdən xilas olmaq üçün dağlara qaçmaqdadırlar.

1996-cı ildən bəri on minlərlə Uyğur Türkü, düşərgələrdə tutulmaqdadır və bu düşərgələrdəkilərə ağır işgəncələr edildiyi bilinməkdədir. Bir insan haqqları təşkilatının rəsmi yazısında da ifadə edildiyi kimi şübhəlilər, tək iclasda bitən iddialarda ya kürək cəzasına məhkum edilməkdə ya da meydanlarda edam edilirdilər. Çünki məhkəmələr, Kommunist Partiyanın təlimatı ilə çalışmaqdadır. Ən dəhşət verici olanlardan biri isə hamilə qadınların evlərindən alınaraq qeyri gigyenik şərtlərdə sonsuzlaşdırılmaları, məhdudlaşdırmaları çox doğan körpələrin öldürülmələridir. (Baxın. Şərqi Türkistan, Harun Yəhya)

Çeçenistan

Sovetlər Birliyinin dağılmasının arxasından Rusiya içindəki etnik qruplardan bəziləri müstəqilliklərini elan etdilər. İllərlə kommunist Rus rəhbərliyi altında çox böyük təzyiqlər görən 1 milyon əhaliyə sahib Çeçenlər, Cahar Dudayev rəhbərliyində başladıqları müstəqillik döyüşü nəticəsində 1996-cı ildə müstəqilliklərini elan etdilər.

1999-cu ildə Çeçen qazisi Şamil Basayevin özlərindən kömək istəyən Dağıstanlılara kömək etməsiylə başlayan yeni döyüş nəticəsində bəzi Çeçen kəndləri bombardman altına alındı. Bu kəndlərdən yalnız iki adam xilas ola bildi. Rus qüvvətləri Çeçenistan torpaqlarında önlərinə çıxan hər kəsi, qadın, uşaq ya da yaşlı demədən günahsız xalqı mərhəmətsizcə qətl etməyə və vətəndaşları bombalamağa başladılar. Kimyəvi bombaların, Scud və Napalm mərmilərinin istifadə edildiyi bombalamalar əsnasında da, xüsusilə xəstəxanaları, doğum evlərini, bazarları, mühacir konvoylarını hədəf olaraq seçdilər.

Rusların xalqa istiqamətli etdiyi vəhşi hücumlardan biri də bir çox Çeçen kəndinin istifadə etdiyi Argun Çayına zəhər qatmaq oldu. Zəhərli sudan içən qadın və uşaqlardan böyük əksəriyyəti ölərkən, yüzlərləsində də qalıcı təsirlər meydana gəldi. İki il içində Çeçenistan, əhalisinin dörddə üçünü itirdi. Bir qismi isə sığındıqları qonşu ölkələrdə çox çətin şərtlərdə həyatlarını davam etdirməyə çalışırdılar. Rusiyanın planı 2000-ci ilin Noyabr ayına qədər özləriylə mübarizə edən bütün Çeçen döyüşçülərini yox etmək idi. Ancaq bu planları reallaşmadı və Çeçen xalqı azadlığı üçün mübarizəyə davam etdi.

Müxtəlif insan haqqları təşkilatlarının Rus qırğınından qaçan Çeçen mühacirlərin vəziyyətiylə əlaqədar etdiyi araşdırmalar, burada yaşanan insan haqqları pozuntularının çox böyük ölçülərdə olduğunu göstərməkdədir. Kilometrlər yol gedərək Çeçenlər bir tərəfdən də aclıqla, susuzluqla və epidemiya xəstəliklərlə mübarizə edirdilər. Şiddətli soyuq və qar yağışı altında qadını, uşağı, yaşlısı, gənci ilə köç etməyə məcbur edilən insanlar, tərk edilmiş qatar vaqonlarında, sığındıqları qəsəbələrin axırlarında 2-3 ailə ilə bir yerdə çox çətin şərtlərdə həyat mübarizəsi verirdilər.

Mühacir düşərgəsinə sığınan Çeçenlər, qışlıq geyəcək tapa bilmədikləri üçün uşaqlarını məktəblərinə göndərə bilmirdilər.. Bura sığınanların aza qala yarısı şərtlərin pisliyi və şiddətli soyuğun təsiriylə xəstə olmuşlar. Həftələrcə isti yemək yeyə bilməyən və bu ağır şərtlərə dözə bilməyən Çeçen muhacirlər arasında vərəm, hepatit kimi xəstəliklər sürətlə yayılmış, ölümlər artmışdır. Bu vəziyyətə baxmayaraq bölgə ölkələrindən edilən köməklərdə də davamlı məhdudlaşdırmalar edilməkdə, şiddətli soyuq hava şərtləriylə, susuzluqla, aclıqla mübarizə edən bu insanlar tək bir dilim çörək tapmaqda da çətinlik çəkirdilər. (Ətraflı məlumat üçün baxın. İslamın Qışı, Gözlənən Baharı)